.

.

.هنوز هوا تاريك بود كه با صداي مامانم از خواب بيدارشدم.هوا خيلي سرد بود

فكره اينكه بايد از توي اون رخت خواب گرم و نرم بلند شم برم وضو بگيرم عصبيم ميكرد.بلاخره هرجور بود نمازمو خوندم و  از خونه زدم بيرون

هواي سرد و قيافه ي خواب آلود دوستم و فكره برنامه ي سنگينه اون روزم  همه دست به دست هم داده بودن كه  اون مسير رو بدون هيچ حرفي طي كنيم

با خودم گفتم اينجور نميشه بايد با انرژي باشم.سرمو بالا گرفتم و خودمو جفت كردم به دوستمو دستشو محكم گرفتم وقتي با اون چشماي خواب الودش با تعجب بهم نگاه انداخت بش چشمكي زدمو بدون هيچ حرفي به راهمون ادامه داديم

با خودم جمله ي هميشگي رو تكرار كردم..اينكه من بايد به مشكلات و گرفتاري هام غلبه كنم  نه اونها به من

و ذهنم رفت روي ادمهايي كه با ماشينو موتور وپياده از كنارمون ميگذشتن

با خودم گفتم امكان نداره هيچ كدوم از اين ادمها مشكلي توو زندگيشون نداشته باشن..به گذر روزهاي عمره خودم و اون ادمها فكر كردم وخوشحال شدم از اينكه هنوز براي قشنگ تر كردن روزهاي عمرم فرصت هاي  زيادي دارم

به يك چهارراه رسيديم..خيلي شلوغ بود

دو پسر كم سن و سال از دور ديدم كه  قدم هاي بلند برميداشتنو بلند بلند مي خنديدن

پسرك قد كوتاه تر چهره ي جذابي داشت و همين باعث شد بهش خيره شم..

صورتش از سرما قرمز شده بود و از دهنش بخار ميومد.چشماي خاكستري رنگ و درشتش با رنگ شال گردنش ست بود

شال گردنش دست بافت بود.. شايد مادرش براش بافته بود

محو چهره ي پسرك بودم كه دوستش با صداي بلند گفت : "امير اتوبوس....." و شروع كرد به دويدن

امير..همون پسرك چشم درشت پشت سره دوستش شروع كرد به دويدن كه كتابش از دستش افتاد

وقتي كه امير برگشت تا كتابشو از زمين برداره دوستش از خيابون رد شد

اما من نگران بودم كه امير..همون پسرك چشم درشت..از اتوبوس جا نمونه

دوستش باز هم با صداي بلند داد زد امير زود باش..

امير داشت ميدويد

يك لحظه ديدم كه  امير روي بلوار تعادلش رو از دست داده و داره ميفته تووي جاده

خواستم چشمهامو ببندم ولي نتونستم

 افتاد تووي جاده و ماشين با سرعت از روش رد شد..

چشمهام سياهي رفت

 دوستم همراه با چند نفر ديگه در حاله داد زدن بود..

و امير همون پسرك چشم درشت روي جاده دراز كشيده بود و كتابش يك متري اون طرف تر افتاده بود و اسكانس هايي  از بالا رووي شال گردنه خاكستريش انداخته ميشد

.

.

اتوبوس از راه رسيد..همه ي صندلي ها پربود.چند نفري هم ايستاده بودند

ايستگاه هم شلوغ بود..چند مرد و زن و ده نفري دانش آموز.همه سوار شدند و اوتوبوس حركت كرد...

پ نوشت :  براي صبره دل مادرش كه حتما به اندازه ي زيبايي چشمهاي پسركش اشك ريخته دعا كنيد